Δελτίου τύπου: "Η Μούσα της Αναρχίας: Μέρος δεύτερο"

Εκδόσεις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ: Η Μούσα της Αναρχίας, Μέρος δεύτερο, Λεωνίδας-Βασ...:  ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Η Μούσα της Αναρχίας, Μέρος δεύτερο,  Λεωνίδας-Βασίλειος Μανιάτης Σελίδες: 328 Διαστάσεις: 21x14 Δέσιμο: μαλακό εξώφυλλο Λιανι...

Πολεμώντας τους Τιμωρούς

Ο πόλεμος των Παλαιών ενάντια στους Τιμωρούς υπήρξε δύσκολος και καταστροφικός για τους πρώτους και η εξέγερση της μητέρας Λιζ και του Έκοτρα Βέρντε προβλέπεται να είναι εξίσου δύσκολη. Οι Τιμωροί μοιάζουν να έχουν το πάνω χέρι σχεδόν σε όλους τους τομείς: είναι ισχυρότεροι από εμάς σε μυϊκή δύναμη, χάριν την ισχυρότερης βαρύτητας του κόσμου τους, κινούνται ταχύτερα από εμάς και η μεταμορφική τους ιδιότητα (τουλάχιστον των αρσενικών του είδους) τους δίνει την δυνατότητα να παρεισφρέουν παντού. Τεχνολογικά ήταν πιο προηγμένοι και από τους κατοίκους των Ταρτάρων τον καιρό της Λιζ, ακόμα και από τους Παλαιούς, τον καιρό πριν την Κάθοδο στα Τάρταρα. 

Μόνο που η διαφορετική φυσιολογία τους δεν του έδινε μονάχα πλεονεκτήματα, όπως θα δούμε παρακάτω και οι Παλαιοί είχαν αναπτύξει μία σειρά από "όπλα" ικανά να κάνουν την κατάσταση λίγο λιγότερο απελπιστική για το ανθρώπινο στρατόπεδο, κάποια από τα οποία οι άνθρωποι των Ταρτάρων ίσως μπορέσουν επίσης να αξιοποιήσουν. Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά, τα "όπλα" αυτά των Παλαιών, αλλά και των μεταγενέστερων ανθρώπων των Ταρτάρων, στον αγώνα τους κατά των απάνθρωπων Τιμωρών.

1. Οι ειδικά εκπαιδευμένοι σκύλοι

Η μεταμορφική ικανότητα των Τιμωρών είχε δικαίως γίνει για χρόνια ο εφιάλτης των ανθρώπων. Τα πλάσματα αυτά μπορούσαν να πάρουν την όψη ανθρώπου και να ακούγονται σαν άνθρωποι. Αυτό που όμως δεν μπορούσαν να πετύχουν ήταν να αναδύουν την μυρωδιά του ανθρώπινου σώματος, με αποτέλεσμα οι ευαίσθητες μύτες των καλύτερων φίλων του ανθρώπου να μπορούν να εντοπίζουν τους ανθρωπόμορφους εισβολείς, πριν προλάβουν να εφαρμόσουν το όποιο ύπουλο σχέδιο δολιοφθοράς ή δολοφονίας είχαν κατά νου. Για τον λόγο αυτό, ο σκύλος χρησιμοποιήθηκε ως το απόλυτο αμυντικό αντίμετρο από τις ανθρώπινες στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις στον αιώνα που διαμεσολάβησε από την Μεγάλη Τιμωρία μέχρι την Κάθοδο στα Τάρταρα.

Οι Τιμωροί βέβαια θέλησαν να βρουν έναν τρόπο να απαλλαγούν από τον κίνδυνο που εκπροσωπούσαν τα σκυλιά των Παλαιών και την λύση τους έδωσε ο πράκτοράς τους που έμεινε γνωστός ως Ιερός Τιμόθεος ο Θεολόγος, ο Τιμωρός που ίδρυσε την θρησκεία της μεγάλης μητέρας θεάς ως ένα μέσο υποταγής των τελευταίων ανθρώπων στην βούληση του είδους του. Αυτό που έκανε ήταν να δαιμονοποιήσει τους σκύλους, οι οποίοι, πέραν του γεγονότος ότι του γρύλιζαν όποτε τυχόν τον συναντούσαν -επειδή διαισθάνονταν την απόκοσμη φύση του- κατά τις ιερές για τους ανθρώπους των Ταρτάρων γραφές του, αποτελούσαν σύμβολα των κάθε λογής σεξουαλικών αμαρτιών, ήταν γεννήματα του κακού και έπρεπε να αφανιστούν για τον εξαγνισμό της Γης. Πριν την Κάθοδο, οι φανατικοί οπαδοί του, με την υπόσχεση της μεταθανάτιας σωτηρίας, κυνηγούσαν και δολοφονούσαν κατά συρροή σκυλιά, με αποτέλεσμα στα τελευταία χρόνια πριν την Κάθοδο πολλές ράτσες να έχουν χαθεί και μόνο μερικές χιλιάδες σκυλιά να έχουν επιβιώσει. Ο Τιμόθεος τότε, αποκτώντας τον απόλυτο σχεδόν έλεγχο του Προγράμματος Τάρταρος, στο ίδιο διάταγμα που απαγόρευε την είσοδο στα Τάρταρα των αλλοθρήσκων -ουσιαστικά καταδικάζοντάς τους σε θάνατο στην Επιφάνεια- απαγόρευε και την διάσωση των σκύλων, επιβάλλοντας την ποινή του θανάτου σε όποιον τυχόν προσπαθούσε να εισάγει σκυλιά στα Τάρταρα. 

Έτσι το είδος αφανίστηκε μαζί με τους ανθρώπους που ξέμειναν στην Επιφάνεια, λίγα χρόνια μετά την Κάθοδο και οι Τιμωροί μπορούσαν θεωρητικά να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο από αυτήν την απειλή. Εκτός βέβαια και αν οι άνθρωποι της Λιζ βρουν κάποιον τρόπο να νεκραναστήσουν το είδος.

2. Οι υπέρηχοι

Μία από τις βασικότερες ανακαλύψεις των Παλαιών για την φυσιολογία των Τιμωρών, την οποία εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο, αποτρέποντας πολλές επιθέσεις τους ήταν η ευαισθησία τους σε μία πολύ συγκεκριμένη συχνότητα ήχου, ανεπαίσθητη για το ανθρώπινο αφτί. Σε πειράματα που έγιναν σε αιχμάλωτους Τιμωρούς διαπιστώθηκε ότι η έκθεσή τους σε υπερήχους μικρής συχνότητας μπορεί να τους προκαλέσει έντονο εκνευρισμό, οι μέτριας συχνότητας υπέρηχοι πόνο και οι ισχυρότεροι ακόμα και να τους σκοτώσουν επί τόπου, προκαλώντας τους ακατάσχετη εσωτερική αιμορραγία στην περιοχή του εγκεφάλου.

Με την γνώση αυτή να δίνει νέα ελπίδα στους Παλαιούς, εκείνοι ανέπτυξαν μία σειρά από νέα οπλικά συστήματα, ικανά να ακινητοποιήσουν ή ακόμα και να σκοτώσουν Τιμωρούς, όντας παράλληλα τελείως ακίνδυνοι για τους ανθρώπους. Όπλα όπως οι στατικές σειρήνες υπερήχων, οι χειροβομβίδες υπερήχων και τα ηχητικά άρματα μάχης (sonic tanks) θα αποτελούσαν για πολλά χρόνια σημαντικά εργαλεία του ανθρώπινου οπλοστασίου κατά των Τιμωρών. Ωστόσο, μετά την είσοδο στα Τάρταρα, η θρησκευτική ψευδαίσθηση -που καλλιεργήθηκε μέσα από τα κείμενα του Ιερού Τιμώθεου- ότι οι επιζήσαντες άνθρωποι ήταν πλέον ασφαλείς, "διότι οι Τιμωροί δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην προστατευτική, γήινη αγκαλιά της μητέρας θεάς", έγινε η αιτία πολλές από τις πρακτικές αυτές και τα όπλα να ξεχαστούν στις οπλαποθήκες των Τομεαρχών, πριν οι πράκτορες των Τιμωρών διεισδύσουν σε αυτά για να τα εξαφανίσουν.

Σε ελάχιστα μόνο μέρη στα Τάρταρα διασώθηκε η γνώση ότι η τεχνολογία των υπερήχων θα ήταν χρήσιμη για την καταπολέμηση των Τιμωρών και ένα από τα μέρη αυτά ήταν και η μεγάλη βιβλιοθήκη του γκρίζου ανακτόρου, όπου η Λιζ απέκτησε πρόσβαση, ως αιχμάλωτη-φιλοξενούμενη της Τζούλιας Γκρέυ. Μην σας κάνει εντύπωση το παράδοξο η γνώση αντιμετώπισης των Τιμωρών να βρίσκεται στο ανάκτορο μίας εκ των πλέον αφοσιωμένων υπηρετών τους. Οι Γκρέυ άλλωστε δεν ήταν πάντα έτσι, καθώς στο παρελθόν υπήρξαν ιδιαίτερα επιφυλακτικοί κατά των Τιμωρών.

3. Οι λεπίδες μπούμερ

Αν κάποιος ποτέ ισχυριστεί ότι οι δυνάμεις της Ωκεάνιας Συμπολιτείας (του ενός από τα οκτώ Υπερκράτη των Παλαιών πριν την Κάθοδο) δεν συνεισέφεραν παρά ελάχιστα στον πόλεμο εναντίον των Τιμωρών, θα αρκούσε για να καταρρεύσει ο ισχυρισμός του να του υπενθυμίσουμε ποιοι ήταν που σχεδίασαν την λεπίδα μπούμερ.

Με πρότυπο τα μπούμεραγκ των γηγενών πληθυσμών της Αυστραλίας, οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ωκεάνιας Συμπολιτείας παρήγαγαν μία πολύ πιο αποτελεσματική εκδοχή του: την λεπίδα μπούμερ. Η λεπίδα μπούμερ έχει την ικανότητα να ταξιδεύει πολύ πιο μακριά απ' ότι ένα αρχαίο μπούμεραγκ, καθώς δεν στηρίζεται τόσο στην δύναμη ρίψης από τον χρήστη, όσο στα συστήματα μη επανδρωμένου μικρο-οχήματος (mini-drone) που έχει ενσωματωμένα. Μπορεί έτσι να κινείται σε μεγάλες αποστάσεις, να στρίβει στον αέρα για να αποφεύγει εμπόδια (τοίχους, δένδρα, κλπ.), καθώς και να κυνηγά τον στόχο της. Κατά την επιστροφή, δύναται να αναγνωρίσει το χέρι που την πέταξε, με αποτέλεσμα να κόψει ταχύτητα και να προσγειωθεί με ασφάλεια σε αυτό, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος να χτυπήσει τον χρήστη -αν βέβαια αυτός θέλει να μην χτυπηθεί. Τέλος το έξυπνο σύστημα συλλογής ενέργειας που διαθέτει, της επιτρέπει να απορροφά θερμική ενέργεια από το περιβάλλον, καθιστώντας την ιδανική για χρήση στην ολοένα και θερμότερη μετά την Μεγάλη Τιμωρία Επιφάνεια του πλανήτη, αλλά και στα γενικά θερμά ως προς την μέση θερμοκρασία τους Τάρταρα.

Στην Επιφάνεια, μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις των Τιμωρών ήταν να πραγματοποιούν μεγάλα άλματα (πολλών μέτρων), αφού η βαρύτητα της Γης είναι ασθενέστερη από αυτήν του δικού τους κόσμου και άρα μπορούν να κινούνται με τεράστια ευκολία, αποφεύγοντας χτυπήματα, πριν χτυπήσουν τον στόχο τους από ψηλά. Παράλληλα, η τεράστια ευκινησία τους τους κάνει δύσκολους στόχους για συμβατικά πυροβόλα όπλα. Η λεπίδα μπούμερ όμως τους κυνηγά στον αέρα και δεν σταματά μέχρι να τους χτυπήσει και η μόνη τακτική που θα μπορούσε να σώσει τον διωκόμενο από την λεπίδα Τιμωρό, είναι να την ανακατευθύνει προς κάτι άλλο που βρίσκεται στον χώρο (π.χ. προς ένα πετούμενο ή έναν κορμό δένδρου, σε εξωτερικό χώρο ή σε έναν πολυέλαιο που κρέμεται από το ταβάνι, σε έναν εσωτερικό χώρο), κάτι που μπορεί να γίνει, αλλά χρειάζεται τεράστια επιδεξιότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πέρσιους Βέρντε, ιδρυτής του Οίκου Βέρντε και σφοδρός πολιτικός αντίπαλος του Ιερού Τιμόθεου του Θεολόγου, κατά την παράδοση, κοιμόταν πάντα έχοντας κάτω από το προσκεφάλι του μία λεπίδα μπούμερ, η οποία παρά την αρχαϊκότητά της, πέρασε από γενιά σε γενιά και κατέληξε στα χέρια του Έκτορα Βέρντε και έγινε το πρότυπο για την αντιγραφή του όπλου στα Τάρταρα (όπου παλαιότερα δεν ήταν τόσο γνωστό). Αν και ελάχιστοι από τους επιζώντες της Ωκεάνιας Συμπολιτείας κατάφεραν να υπερβούν τον Ζωστήρα του Πυρός, ώστε να φτάσουν στο Βόρειο Ημισφαίριο και να γίνουν δεκτοί στα Τάρταρα, η κληρονομιά τους στον αγώνα για την ελευθερία παρέμεινε ζωντανή, χάριν του έξυπνου αυτού όπλου.

4. Η στέβια

Στο "Σκοτεινό Δάσος" του Ιερού Τιμόθεου του Θεολόγου περιγράφεται και ως ο "γλυκός θάνατος", διότι όπως ανακαλύπτεται στην συνέχεια, είναι άκρως τοξική για τους Τιμωρούς, αν και άκακη για τους ανθρώπους. Οι Τιμωροί είχαν ανακαλύψει την τοξικότητα για το είδος τους του φυτού αυτού και του γλυκαντικού που προκύπτει από την επεξεργασία του ήδη από τα χρόνια πριν την Έξοδο. Είχαν όμως καταφέρει οι Παλαιοί να μην ανακαλύψουν ποτέ αυτήν τους την αδυναμία.

Ωστόσο, για να είναι σίγουρος ότι οι άνθρωποι δεν θα αποκάλυπταν ποτέ την αδυναμία τους αυτή, ο Ιερός Τιμόθεος φρόντισε να απαγορεύσει αυτό το φυτό από τα θερμοκήπια των Ταρτάρων, μαζί με μία σειρά άλλων φυτών με δηλητηριώδεις ή εξαρτησιογόνες ιδιότητες. Σύμφωνα με την θρησκευτική παραβολή, η μητέρα θεά οδήγησε κάποτε τον Ιερό Τιμόθεο σε ένα σκοτεινό δάσος (εξ ου και το όνομα του συγκεκριμένου ιερού βιβλίου) και του ανέθεσε την καταγραφή των φυτών που βρίσκονταν σε αυτό, ώστε να αφεθούν να χαθούν στην Επιφάνεια, λόγω του ότι είναι φορείς θανάτου και αμαρτίας. Για την στέβια αναφέρεται συγκεκριμένα ότι είναι ένα φυτό που διαπράττει το αμάρτημα της απάτης. Ξεγελάει τον ανθρώπινο εγκέφαλο ότι είναι πλούσιο σε ενέργεια, όπως η ζάχαρη, αλλά στην ουσία τον "κλέβει" σε θερμίδες, κάτι ενίοτε επιθυμητό μεταξύ των Παλαιών, αλλά σίγουρα ανεπιθύμητο για τους πεινασμένους ανθρώπους των Ταρτάρων.

Ωστόσο το φυτό αυτό κατάφερε να εισδύσει στα Τάρταρα για ιατρικούς λόγους και έμεινε κρυμμένο για αρκετές γενιές στο ανάκτορο του Οίκου των Γαλανών, στον Γαλάζιο Τομέα. Η τυχαία ανακάλυψη της φονικής για τους Τιμωρούς ιδιότητάς του γλυκαντικού επέφερε την σκληρή τιμωρία της γηραιάς αρχόντισσας Ζωής Γαλανής, η οποία είδε όλη της την οικογένεια (παιδιά και εγγόνια) να αποδεκατίζεται κατόπιν μίας σειράς από ατυχή περιστατικά που οι Τιμωροί είχαν ενορχηστρώσει. Θεωρώντας ότι πλέον είχαν να κάνουν με μία τρομοκρατημένη γριά αρχόντισσα, ακίνδυνη για τα σχέδιά τους, την άφησαν να ζήσει, μιας και δεν είχε μπροστά της άπλετο χρόνο. Εκείνη όμως σχεδίαζε την εκδίκησή της, καλλιεργώντας κρυφά όλο και περισσότερα φυτά στέβιας στα θερμοκήπιά της και περιμένοντας την στιγμή που θα τα διαθέσει, μαζί με το μυστικό της τοξικότητάς τους για τους Τιμωρούς σε όποιον αποδειχθεί πιο ικανός να τους αντιμετωπίσει. Θα μπορούσε άραγε αυτός να είναι ο Έκτορας Βέρντε;

Το Books Harbor για την Αίθουσα της Γνώσης

Ευχαριστώ θερμά την Αντιόπη Κουφού και το Books Harbor για την παρουσίαση του πρώτου βιβλίου της σειράς, με τίτλο "Η Αίθουσα της Γνώσης" (2023) στο Instagram! 

Για περισσότερα, κάντε κλικ στην εικόνα.

Video παρουσίασης των βιβλίων μου από την Ελένη Ζερβοπούλου

Ευχαριστώ από καρδιάς την Ελένη Ζερβοπούλου και την ομάδα του ιστολογίου Books and Freckles για το video παρουσίασης των βιβλίων μου "Η Αίθουσα της Γνώσης" (2023) και "Η Σύζυγος του Αυτοματοποιού" (2024)!

Ακολουθούν τα οπισθόφυλλα με τις περιλήψεις των δύο βιβλίων που και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές:

Η Αίθουσα της Γνώσης (2023)

Η Σύζυγος του Αυτοματοποιού (2024)

Η Αίθουσα της Γνώσης - Περίληψη του βιβλίου

 Βαθιά μέσα στην σκοτεινή αγκαλιά της Γης, οι τελευταίοι άνθρωποι επιβιώνουν με δυσκολία σε μία άχαρη καστική κοινωνία που μαστίζουν ο υπερπληθυσμός, η πείνα και η τυραννική ηγεσία των Τομεαρχών. Μία στοά που γεμίζει με μάγμα, μία μητέρα που προσπαθεί να σώσει τη νεογέννητη κόρη της και ένας πονόψυχος ιερέας θα θέσουν όμως σε κίνηση μία απρόσμενη αλληλουχία γεγονότων, ικανή να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους των ατέλειωτων σπηλαίων.  

Χρόνια μετά, η Λιζ, το μωρό που διασώθηκε, έχει μεγαλώσει και είναι ιέρεια της μητέρας θεάς, αλλά αισθάνεται ότι πορεύεται έναν δρόμο που άλλοι επέλεξαν για εκείνη. Η επεισοδιακή της γνωριμία με τον νεαρό Τομεάρχη Έκτορα Βέρντε θα φέρει τα πάνω-κάτω στην ζωή και των δύο, ξυπνώντας μέσα τους έναν απαγορευμένο έρωτα και οδηγώντας τους σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι που αψηφά τους ιερούς νόμους, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με τους ισχυρούς του υπόγειου κόσμου τους, αλλά και με απόκοσμες δυνάμεις, βγαλμένες μέσα από τους μύθους για την Κάθοδο στα Τάρταρα.  

Ο κίνδυνος καραδοκεί παντού και οι εχθροί τους συνασπίζονται για να καταστρέψουν την ελπίδα που εκείνοι αντιπροσωπεύουν. Και μόνο ένα μέρος κρύβει τις απαντήσεις που αναζητά η Λιζ, προκειμένου να αλλάξει το φρικτό μέλλον που τους περιμένει: η Αίθουσα της Γνώσης. Οι προειδοποιήσεις του θετού της πατέρα ηχούν προειδοποιητικά στα αφτιά της. Η Αίθουσα της Γνώσης σκληραίνει τις ψυχές. Δημιουργεί ανθρώπινα τέρατα. Όποιος μπαίνει σε αυτήν ζωντανός, γυρνά πίσω ψυχικά νεκρός. Αλλά μόνο εκεί κρύβεται η σοφία των Παλαιών που θα μπορούσε, ίσως, να σώσει την Ανθρωπότητα από τον τελικό της αφανισμό.

Το μυθιστόρημα "Η Αίθουσα της Γνώσης" είναι το τρίτο βιβλίο του Λεωνίδα-Βασιλείου Μανιάτη. Κάνοντας κλικ στους ακόλουθους συνδέσμους, μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τον συγγραφέα και για τις λογοτεχνικές του δημοσιεύσεις.

Επί του παρόντος, το βιβλίο αυτό κυκλοφορεί μόνο στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Ωστόσο, πατώντας στα παρακάτω κουμπιά, μπορείτε να διαβάσετε την περίληψή του κι σε μία σειρά από άλλες γλώσσες, ενώ πατώντας πάνω στην εικόνα του εμπροσθοφύλλου του βιβλίου, μπορείτε να βρείτε την ελληνική έκδοση του βιβλίου. Για περισσότερα στοιχεία του βιβλίου τέλος, κάντε κλικ εδώ.

EN: Book's Abstract

FR: Résumé du Livre

IT: Riassunto del Libro

GE: Buchzusammenfassung (es wird erwartet)

             

La Sala della Conscenza - riassunto del libro

Nel profondo dell’abbaraccio oscuro della Terra, gli ultimi umani sopravvivono a malapena in un’ingrata società di caste affilitta dalla sovrappopolazione, della fame e dalla leadership tirannica dei Signiori del Settore. Una sala giochi piena di magma, una madre che cerca di salvare la figlia appena nata e un prete solterente metteranno in moto una sequenza inaspettata de eventi, capaci di donare speranza alla genti delle cavene infinite.

Anni dopo, Liz, la bambina salvata, è cresciuta ed è una sacerdotessa della dea madre, ma sente che sta percorrendo una strada che altri hanno scelto per lei. Il suo incontro episodico con il giovane Signor di Settore Hector Verde porterà alti e bassi nella vita di entrambi, risvegliando in loro un amore proibito e conducendoli su un sentiero pericoloso che sfida le leggi sacre, portandoli faccia a faccia con i potenti dei Tartari, ma anche con poteri ultraterreni, ripresi dai miti della Discesa nel Tartaro.

Il pericolo si nasconde ovunque e i loro nemici cospirano per disrtuggere la speranza che rappresentano. E solo un posto contiene le risposte che Liz cerca per cambiare l’orribile futuro che il attende: la Sala della Conscenza. Gli avvertimenti del suo patrigno risuonano preoccupanti nelle sue orecchie. La Sala della Conscenza indurisce le anime. Crea mostri umani. Chi vi entra vivo riturna mentalmente morto. Ma solo lì risidere la saggezza degli Antichi che portebbe, forse, salvare l’Umanità dal suo annientamento finale.

Mille grazie a Ioanna Pegou per la traduzione italiana del riassunto del libro.

"La Sala della Conscenza" (titolo originale "Η Αίθουσα της Γνώσης") è il terzo libro di Leonidas-Vassilios Maniatis. Cliccando sui seguenti link potrete conoscere meglio l'autore del libro (in inglese) e le sue varie pubblicazioni letterarie.

Attualmente il libro è pubblicato solo in lingua greca da Publications Universe Pathways. Puoi trovare l'edizione greca di questo libro, cliccando sulla copertina del libro.

La Salle de la Connaissance - Résumé du livre

 

Profondément, sous la surface de la terre, les derniers hommes continuent à survivre dans une injuste société, basée à un system des castes, en proie à la famine, la surpopulation et la gouvernance tyranniques des Seigneurs des Secteurs. Mais, un tunnel qui inonde de magma volcanique, une mère qui essaie désespérément de sauver sa nouveau-née fille et un prêtre sensible, ont involontairement mis en mouvement une série d'événements, capable de donner un nouvel espoir aux hommes et femmes qui vivent dans les grottes sans fin de Tartarus.

Beaucoup des années ont passé depuis ce jour et Liz, la petite fille qui a été sauvée, a grandi et elle est maintenant une prêtresse de la Mère Déesse. Mais, elle sent qu’elle suive un chemin, déterminé par d’autres. Sa connaissance aventureuse avec Hector Verde, le Seigneur du Secteur Vert est sur le point de changer radicalement sa vie, car elle sera le début d’un amour passionné mais interdit qui les conduira sur le chemin dangereux du défi et de la révolution. Guidés par leur amour, mais aussi par leur espoir pour un meilleur futur, Liz et Hector se font des ennemis de certains parmi les hommes les plus forts de leur monde souterrain, mais aussi des forces sinistres qui semblent à être originées par les mythes concernés la Descente vers Tartarus.

Bientôt, les dangers qu’ils facent seront énormes alors que leurs ennemies uniront leurs forces pour détruire l’espoir Liz et Hector représentent; et il y a seulement un lieu où Liz pourra trouver les réponses qu’elle cherche, c'est-à-dire la Salle de la Connaissance. Mais, les avertissements de son beau-père à propos de cette salle ne la quittent pas. La Salle de la Connaissance peut endurcir les âmes. Elle peut créer des monstres humains. Tous ceux qu’ils en entrent vivants, en sortent avec une âme morte. Mais là, dans la Salle de la Connaissance, se trouve la totalité de la sagesse des Anciens, qui est la seule chose peut-être pouvant à sauver l’Humanité de son apparemment inévitable annihilation.

"La Salle de la Connaissance" (Titrl original: "Η Αίθουσα της Γνώσης") est le troisieme livre de Léonidas-Vasileios Maniatis. En clickant sur les links dessous vous pouvez lire pour l'auteur (en englais) et pur ses publications littéraires.

Jusqu'à présent, le livre est publié seulment en langue greque par les Éditions Universe Pathways. Vous puvez trouver l'édition greque du livre, en clickant sur l'image de sa page de couverture.